Γρηγόρης Χαλιακοπουλος

Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 1996

Θεωρείο στην Κόλαση

Θεωρείο στην Κόλαση
Εκδόσεις Δωδώνη 1996

Σ ευχαριστώ θλίψη που με χάραξες

Αδυναμία

Μ΄ ένα Θεό
ζωγραφισμένο σ ένα τρούλο
κοιταχτήκαμε.
Εγώ για να προσευχηθώ
Αυτός για να μ΄ ακούσει.
Βοήθησέ με, τον ικέτεψα,
εργάζομαι σκληρά
κι από το μόχθο τον πολύ
ποτέ μου δεν ησύχασα.
Μια λέξη σου,
για μένα ας ακούσω,
μια λέξη σου, μονάχα μία λέξη.
Και…ω…το θαύμα του Θεού…
μ΄ απάντησε με φράση.
«Σώσε και μένα τέκνο μου απ΄ την ακινησία»

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 1994

Επικηρυγμένη Αίσθηση

Επικηρυγμένη Αίσθηση
Ποίηση Εκδόσεις Θουκυδίδης 1994

Στα λάθη μου

Εκεί τους συναντάς

Στις γαμήλιες τελετές
δεν συναντάς ποιητές,
μόνο
τα άδεια ποτήρια τους
με τα χτικιασμένα τους πρόσωπα
ζωγραφισμένα στον πάτο
και τα αρρωστημένα τους χειρόγραφα
να ποδοπατούνται
από χορευτικούς κύκλους.
Στις χρεωκοπημένες νύχτες
εκεί τους συναντάς
άυλους, αόρατους, μεταλλαγμένους,
να διέρχονται
σαν εμβατήρια ψυχεδέλειας
την σκουριασμένη υπόσταση
ενός φωνογράφου.

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 1993

Τα φώτα της Πόρσε

Τα φώτα της πόρσε
Εκδόσεις Θουκυδίδης 1993

Σ αυτούς που δεν γελάσανε ποτέ

Τα μάτια του είχανε τιναχτεί έξω από τις κόγχες.
Ξεροκατάπινε συνέχεια.
Και τα δόντια του χτυπούσανε από το τρέμουλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Μπροστά του άρχισαν να σχηματίζονται θολές φιγούρες.
Έβλεπε την κόκκινη Πόρσε με τα πετάλια και το Σπύρο στη θέση του οδηγού, να χαμογελά ειρωνικά.
Άκουγε φωνές να του τρυπούνε το τύμπανο: «Έλα γιε της πλύστρας, σπρώξε, πρόσεχε ηλίθιε! Θα μου το χαλάσεις!
Έλα, ω, ω τι ωραία που τρέχει το αμαξάκι μου!
Εμπρός, χαζέ, σπρώξε κι άλλο, είσαι ο δούλος μου!»

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 1991

Aντικέρ Ιδεών

Αντικέρ Ιδεών
Εκδόσεις Ειρήνη 1991

Σε όλους εκείνους που αναζητούν την αίσθηση της χαμένης τους ελευθερίας

Έφηβοι Άνεμοι

Τους έφηβους ανέμους μη φοβάσαι.
Ταξιδιάρηδες είναι και θα φύγουν.
Κείνους τους γερασμένους
που λουφάζουν στην αυλή μας να φοβάσαι.
Πρέπει ν αποδείξουν πως αντέχουν ακόμα
να σφυρίζουν, να φυσούν, να ξεριζώνουν.
Τους έφηβους ανέμους μη φοβάσαι.
Το πέλαγο βυζαίνει τα όνειρά τους
και θα φύγουν.
Κείνους τους γερασμένους να φοβάσαι
με τη βραχνή φωνή,
που τις πένθιμες νότες τους
χαρίζουν τις νύχτες στα λιμάνια,
κρυμμένοι πίσω από τις προκυμαίες,
ονειροπόλοι εραστές
μιας μακρινής στεριάς.